یک فیلمِ وسترن هست، که حالا کاری با موضوع و داستانش نداریم؛ اما اسمش این است:
«My Name Is Nobody».
شخصیت اصلیِ این فیلم، کسی است که حالا کاری به پیشه و شخصیتش نداریم؛ اما خودش را «Nobody» می‌خواند.
 
من قرار است هیچ‌کس باشم. اینجا فقط یک نواست که به گوش می‌رسد و اهمیتی ندارد که از کدام ساز. اهمیتی ندارد گوینده‌ی این حرف‌ها کیست. اهمیتی ندارد چه ریخت و قیافه‌ای دارد. اهمیتی ندارد نام حقیقی او چیست. و او می‌خواهد از همه‌ی این عناوین بگریزد. و شما هم اگر می‌دانید از کدام حنجره این صدا را می‌شنوید، به روی خودتان نیاورید بهتر است.
اینجا، قرار است صدای قدم‌های کسی باشد که در راه است. کسی که مسیرش را پیدا کرده و تا تهِ سرخیِ آن پیش خواهد رفت. به مددِ پروردگار...