۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «واقعاً چطو همچی شد؟» ثبت شده است

فَراری

دیدنِ دوستانِ دورانِ دبیرستان بعد از دوسه‌سال، یکی از وحشت‌آورترین اتفاقاتِ روی زمین است برای من. وقتی می‌بینم چقدر تغییر کرده‌ایم. وقتی می‌بینم ما که می‌توانستیم از هفت صبح تا دو بعدازظهر تمام مدت با هم از زمین و زمان حرف ببافیم و کلماتمان تمام نشوند؛ حالا هیچ حرفِ مشترکی با هم نداریم. 
مثلِ دیدنِ آلبومِ قدیمی و برق‌زدنِ معصومیتِ چشم‌هایت که فکر می‌کنی گمشان کرده‌ای. مثل خواندنِ دفترچه خاطرات دبستان و یادآوریِ زمانی که با دندانِ خرگوشی روی زمین بپربپر می‌کردی و معلمت بهت می‌گفت سنجاب کوچولو. مثل بوی خودکار اکلیلی‌هایی که باهاشان توی دفترهای روزهای راهنمایی‌ات شعرهای عاشقانه می‌نوشتی. 
قشنگند، پرخاطره‌اند، رنگی‌اند؛ اما بوی نا می‌دهند. مثل موی فکل و اِپٌل از مد افتاده‌اند.
دیدنشان دلت را هوایی می‌کتد؛ اما دیگر نمی‌توانی بینشان زندگی کنی و نفس بکشی. یک‌جا شش‌هایت از کار می‌افتند.
نگاه می‌کنم به تمامِ آدم‌های اطرافم، تمامِ کارهایی که می‌کنم، و فکرم می‌رود به فرداها، که یعنی قرار است این روزها هم مزه‌شان را گم کنند؟ امیدوارم که نه.

نکته‌ی انحرافی: با دوستِ دوره‌ی دبیرستانی که تمام مدت پست و استوریِ شاخِ «هاه من چقدر خفنم»، «پاییز را نگاه کن، برگ‌های زردِ بی‌فایده افتادند، آدم‌های فیلان هم می‌افتند.» «بعضی آدم‌ها فکر می‌کنند خیلی کم‌الکی‌اند اما ما به شست پایمان هم نمی‌گیریمشان تا پوف شوند.» «آدم‌ها مثل چای کیسه‌ای‌اند اگر بیندازیشان تو آب جوش تازه جوهرشان را آشکار می‌کنند.» 
چطور باید رفتار کرد؟ درحالی که تک‌تک پست‌هایشان را برایت می‌فرستند و حتماً اصرار دارند لایک و کامنت؟ :|
من تمام اقداماتِ ضدانسانی‌ام را رویش پیاده کردم. افاقه نکرده. :|

نکته‌ی انحرافی2: شما نمی‌دانید ولی اینکه من خودم را بعد از دوسال قانع کرده‌ام مجموعه ماجراهای ناگوار بخوانم، یعنی اوجِ مبارزه‌ی من با ویژگیِ مزخرفِ «فرار از هرگونه اتفاقِ بد و اندوه». و شما نمی‌دانید اما من واقعاً برای خودم خوشحالم. 
+ بله. من دارم خودم را با کتاب‌های نوجوان خفه می‌کنم. [جیغ‌کشان از کنار قفسه‌ی شاهکارهای ادبیات فرار می‌کند.]
  • نوا
  • پنجشنبه ۱۰ آبان ۹۷

تو رو به یالِ شیر قسم بفهم چی به بچه یاد می‌دی. :/

عموی من یک کلیپِ خفت‌آور از کودکیِ من دارد، که یک پیراهنِ گلبهیِ چین‌چینی تنم کرده‌ام، دست‌هایم را جلوی روم در هم پیچیده‌ام، نگاهِ مسخ‌شده‌ و صورتِ پوکرم را به دوربین دوخته‌ام و در حالی که مثلِ پاندولِ ساعت روی پام تاب می‌خورم، شعرِ بی‌نظیر و شاهکارِ بی‌بدیلِ عالمِ ادبیات را که در پیش‌دبستانی یادمان داده‌اند، با آهنگ، می‌خوانم:

«من سطلِ آشغال هستم/ توی کلاس توی حیاط نشستم

زنگِ تفریح که می‌شه/ خیلی گرسنه هستم

منتظرِ آشغال‌ها/ پوست‌های میوه هستم

آی بچه‌های نازنین/ دور و برم نریزین/ تو شکمم بریزین»

و این فیلم را روی یک سی‌دیِ لعنتیِ ازبین‌نرفتی ریخته. 

چی شد که یادش افتادم؟ هیچی. یادم آمد که عید نزدیک است. اقرب من حبل الورید...

و طبقِ یک سنتِ هرساله، وقتی که ما با عمواین‌ها دیدوبازدید داریم، هرجا که بحث بخوابد و هیچ‌کس نداند چه باید بگوید، عموی من یادِ این فیلم می‌کند و می‌گوید: «راستی نوا یادته اون شعره رو؟» و همه با شعف از آن یاد می‌کنند و من سرخ و زرد شده، زمزمه می‌کنم: «معلومه که یادمه. مگه می‌شه یادم بره؟ مگه می‌ذارین یادم بره؟» و اذکارِ طیبه می‌فرستم برای مربی پیش‌دبستانی‌ام!


نکته‌ی انحرافی: روی همان سی‌دی یک فیلمِ دیگر هم هست. یک روز من و عمو و دخترعمو رفته بودیم پارک. من یک سرهمی تنم کرده بودم و دست‌هایم را توی جیبِ پشتی‌ام گذاشته بودم. فلذا قدرتِ تعادل و بالانس و تمرکز و همه‌چیزم با هم از دست رفت. با صورت خوردم زمین و لبم ترکید. فیلم از آنجا شروع می‌شود که من و دخترعمو روی این فیل و اسب و چیزمیزهای آهنگ‌بخوان نشسته‌ایم. دخترعمو دندان‌های خرگوشی‌اش را تو چشمِ دوربین کرده و با تمام وجود شادمان می‌خندد. من همان نگاهِ مسخ و صورتِ پوکرم را با یک لبِ پروتزشده‌ی کبود رو به افق گرفته‌ام.


نکته‌ی انحرافیِ 2: این سری پست‌ها با کلمه‌ی کلیدی «واقعا چطو همچی شد؟» قرار است به بررسیِ اینکه «چی شد من جامعه‌گریز شدم» بپردازند.


  • نوا
  • چهارشنبه ۲ آبان ۹۷